Mateusz Ignacy Kuligowski herbu Drogomir (ur. ok. poł. XVII w., zm. po 1699) – polski pisarz, poeta, tłumacz, ksiądz i magister sztuk wyzwolonych i filozofii.
Życiorys Uczył się w szkołach jezuickich w Wilnie, m.in. jego profesorem retoryki był Michał Bujnowski (rektor w Nieświeżu i Połocku), a gramatyki Paweł Bochen. Potem prawdopodobnie studiował w 1682 w Padwie, gdzie został zapisany jako Michał Kulikowski, protonotariusz apostolski. Został księdzem oraz magistrem sztuk wyzwolonych i filozofii. W 1675 został plebanem, a następnie dziekanem brzozowskim, w 1688 dziekanem wołkowyskim oraz proboszczem i plebanem wołpińskim (1688–1699). W 1694 był protonotariuszem Stolicy Apostolskiej i archidiakonem bakowieńskim. Najczęściej przebywał na Litwie. Związany z Sapiehami, którym dedykował swoje księgi. Prawdopodobnie był wykładowcą nauk wyzwolonych.
Twórczość Ważniejsze utwory Dźwięk Marsa walecznego w walnej ekspedycji chocimskiej i otrzymanego w r. 1673 nad Turkami zwycięstwa, Wilno 1674, drukarnia OO. Franciszkanów (według Estreichera 1675) Demokryt śmieszny albo śmiech Demokryta chrześciańskiego z tego świata, Wilno 1699, drukarnia T.J., fragmenty przedr. J. Tuwim Cztery wieki polskiej fraszki, Warszawa 1937, wyd.