17.09.1942 roku Kierownictwo wydało odezwę stwierdzającą bezprecedensowy charakter mordu na Żydach. Nie mogąc mu się przeciwstawić czynnie, Kierownictwo w imieniu całego narodu zaprotestowało przeciw zbrodni dokonywanej na ludności żydowskiej. W listopadzie 1942 roku specjalny emisariusz Delegatury Jan Kozielewski-Karski, który uprzednio dostał się w przebraniu wartownika estońskiego do wnętrza obozu w Bełżcu, dotarł na Zachód, gdzie poinformował w szczegółach rządy RP, Wielkiej Brytanii i USA o ludobójstwie niemieckim na Żydach w Polsce.
04.12.1942 roku z inicjatywy licznych organizacji podziemnych powołano do życia, za zgodą Delegata Rządu, Radę Pomocy Żydom pod kryptonimem "Żegota" z Julianem Grobelnym z PPS na czele. Rada rozszerzyła i usprawniła opiekę nad ukrywającymi się Żydami, dostarczając im kryjówek, dokumentów, pieniędzy, żywności czy opieki lekarskiej. Przypadki szantażu lub denuncjacji były surowo tępione. W marcu 1943 roku Kierownictwo wydało oświadczenie zapowiadające bezwzględne karanie tego rodzaju przestępstw, a wkrótce wydano pierwsze wyroki śmierci za "szmalcownictwo".
Bibliografia Majewski, Piotr. "Z frontu walki cywilnej. Przyczynek do dziejów Kierownictwa Walki Cywilnej i Kierownictwa Walki Podziemnej na obszarze Generalnego Gubernatorstwa w latach 1939–1945". Kwartalnik Historyczny: organ Towarzystwa Historycznego. 119 (4): 693–749.
Kategoria:Komenda Główna Armii Krajowej