spirogramy chorych na rozedmę.
1958 Miała miejsce pierwsza z corocznych konferencji w Aspen na temat problemów związanych z patogenezą, rozpoznawaniem i leczeniem rozedmy.
1959 Próba ustalenia konsensusu w sprawie definicji schorzenia (CIBA Guest Symposium).
1960 Powstała hipoteza genetycznie uwarunkowanej nadwrażliwości oskrzeli u chorych na POChP.
1962 American Thoracic Society zdefiniowało przewlekłe zapalenie oskrzeli jako przewlekły kaszel, trwający przynajmniej 3 miesiące przez co najmniej 2 lata, oraz rozedmę jako poszerzenie dróg oddechowych z degradacją ścian.
1963 Laurel i Eriksson odkryli schorzenie genetyczne – niedobór α1-antytrypsyny. Po przebadaniu 1500 pacjentów u 5 z nich stwierdzono w elektroforezie nieobecność frakcji α1. U 3 pacjentów z niedoborem wykryto rozedmę, którą rozwinęli w młodym wieku.
1964 Powstał eksperymentalny model rozedmy. Po podaniu do dróg oddechowych świnek morskich ekstraktu trzustkowego zawierającego papainę powstała rozedma.