Desolation Row – piosenka napisana przez Boba Dylana, którą nagrał w 1965 roku. Utwór wydano na albumie Highway 61 Revisited (1965).
W 2010 roku utwór został sklasyfikowany na 187. miejscu listy 500 utworów wszech czasów czasopisma „Rolling Stone”; w 2004 roku, w oryginalnym zestawieniu pisma, piosenka znalazła się na 185. pozycji.
Charakterystyka „Desolation Row” jest prawdopodobnie jednym z najbardziej ponurych i fantasmagorycznych utworów Dylana. Muzyk stworzył wcześniej kilka podobnych kompozycji, jednak w każdym z nich istniała chociażby minimalna szansa odkupienia i wyzwolenia. Ta piosenka nie daje już takiej nadziei. Kompozycja ta wpisuje się w tradycję takich apokaliptycznych dzieł, jak wiersz Lapis lazuli (aut. W.B. Yeats, 1936), Skowyt (aut. Allen Ginsberg, 1956) i tryptyk Ogród rozkoszy ziemskich (aut. Hieronim Bosch, ok. 1500).
Utwór ten jest także groteską. Dylan przekształca legendy naszej kultury w „jałowy sen rozpaczy”. W tym karnawale groteski pojawiają się (oprócz samego Dylana) m.in. takie postacie jak Robin Hood, Albert Einstein, Romeo, Kopciuszek, miłosierny Samarytanin, garbus z Notre Dame, aktorka Bette Davis oraz poeci Ezra Pound i T.S. Eliot.