W latach 30. zaangażował się na arenie politycznej, pełniąc różne funkcje publiczne. Zwolennik zjednoczenia Austrii z Niemcami, związany z austriackimi narodowymi socjalistami (choć mający na nich niewielki wpływ). W latach 1936–1938 piastował stanowisko ministra w rządzie Kurta Schuschnigga (początkowo bez teki, potem spraw wewnętrznych, w 1938 r. wojska) – pełnił funkcję swego rodzaju łącznika pomiędzy Schuschniggiem i Hitlerem. Od 11 do 13 marca 1938 r. wicekanclerz w rządzie Arthura Seyss-Inquarta, który „zaprosił” Niemcy do Anschlussu Austrii. Po Anschlussie krótko pełnił funkcje administracyjne w Austrii, a także był członkiem parlamentu Rzeszy. Po wybuchu wojny jako „generał do specjalnych poruczeń” pełnił różne funkcje; w latach 1941–1944 był hitlerowskim komendantem wojskowym na terytorium Niepodległego Państwa Chorwackiego. Wskutek interwencji Ante Pavelicia (wywołanej sprzeciwem Glaise-Horstenaua wobec zbrodni popełnianych przez ustaszy) zwolniony z tej funkcji. Świadek podczas procesu norymberskiego. Popełnił samobójstwo.
Autor kilku książek (m.in. Upadek Austro-Węgier). W latach 80. XX w. wydane zostały jego wspomnienia, spisane pod koniec życiaEin General im Zwielicht. Die Erinnerungen E. Glaise-Horstenaus, P.