Abu Nuwas ( Abū Nuwās) (właściwie Al-Hasan Ibn Hani) (ur. ok. 757/758 w pobliżu Al-Ahwazu, zm. 813 w Bagdadzie) – poeta arabski epoki Abbasydów.
Życiorys Jego ojciec był syryjskim żołnierzem, który przybył do Iranu i ożenił się z miejscową kobietą. Przydomek Abu Nuwas pochodzi od typowych imion władców jemeńskich sprzed islamu, z którego to rejonu Abu Nuwas wywodził swoje pochodzenie. Gdy Abu Nuwas miał 7 lat, jego ojciec zmarł, a matka przeniosła się do Basry, ówcześnie słynnego ośrodka studiów filologicznych. Studiował tam filologię arabską, starą poezję oraz sunnę u wielkich gramatyków i filologów oraz zbieraczy tradycji. Podobno sam był przekazicielem hadisów. Podczas studiów związał się ze swoim starszym kuzynem, poetą Walibem Ibn al-Hubabem, który został jego kochankiem oraz nauczycielem„(…) jego wychowawcą został niejaki Waliba Ibn Hubab, poeta, a przede wszystkim rozpustnik i pederasta. Od niego to Abu Nuwas przejął skłonność do chłopców”. Janusz Danecki (red.): Poezja arabska: wiek VI-XIII: wybór. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1997, s. 310. .