thumb|Grób gen. Emila Prochaski na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Emil Prochaska (ur. 28 sierpnia 1877 w Tarnowie, zm. 23 lipca 1925 w Romanówce) – baron, generał brygady Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 28 sierpnia 1877 w Tarnowie, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Karola i Henryki z Knorków. Uczył się w cesarskim i królewskim Gimnazjum w Tarnowie i Krakowie, a w latach 1892–1896 w Szkole Kadetów Piechoty w Łobzowie. Służbę w cesarskiej i królewskiej Armii rozpoczął w 30 pułku piechoty we Lwowie. Od listopada 1911 do końca I wojny światowej służył w c. i k. 78 pułku piechoty w Eszék (obecnie Osijek) dowodząc kompanią i batalionem. Walczył na froncie włoskim i serbskim. 5 listopada 1914 wyróżnił się w czasie walk o pasmo Gučevo, na froncie serbskim, za co 17 sierpnia 1917 odznaczony został Krzyżem Rycerskim Orderu Marii Teresy. Ukończył wojenny kurs oficerów sztabowych. W czasie służby w c. i k. Armii awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerów piechoty: porucznika () ze starszeństwem z 1897, nadporucznika () ze starszeństwem z 1901, kapitana () ze starszeństwem z 1 listopada 1911 i majora () ze starszeństwem z 1 lipca 1917.
17 sierpnia 1917 został wyniesiony do stanu barona.