Muzykę skomponował natomiast Zbigniew Preisner, który zdobywał wówczas międzynarodową sławę również jako kompozytor Dekalogu Kieślowskiego. Scenografię zaprojektował Allan Starski, wcześniej współpracujący z Wajdą przy innym emigracyjnym filmie Miłość w Niemczech. Do ekipy filmowej Holland dołączyła także drugich reżyserów: swego byłego męża Laco Adamika oraz Marcina Latałłę. Kierownictwo produkcji przejęła doświadczona Barbara Pec-Ślesicka, niegdyś członkini Zespołu Filmowego „X”.
Zdjęcia plenerowe kręcono w następujących lokacjach: Łódź (ul. Przybyszewskiego, cmentarz żydowski, Plac Kościelny, ul. Łagiewnicka), Warszawa (basen Pałacu Młodzieży w Pałacu Kultury i Nauki, cmentarz żydowski na Bródnie), Mińsk Mazowiecki (ul. Mireckiego), Katowice (tereny byłej Huty „Silesia”), Ossów. W międzyczasie Hengge zażądał wycofania z czołówki filmu swojego nazwiska; przyczyną były wymuszone zmiany w scenariuszu (chodziło o zmianę losów siostry Solomona, która w rzeczywistości nie zginęła w 1938 roku, lecz dużo później podczas próby udzielenia pomocy przyjacielowi z obozu koncentracyjnego).