W roku 1188 Dithmarschen ustanowiło swoim władcą biskupa Waldemara von Schleswig i oddało się pod patronat arcybiskupstwa Bremy. Po porażce Duńczyków w bitwie pod Bornhöved w roku 1227 Kościół bremeński umocnił swoją pozycję w regionie. Powodem dobrowolnej zależności od arcybiskupów Bremy było to, że byli oni słabszym przeciwnikiem aniżeli hrabiowie Holsztynu. Stosunek lenny do słabszego władcy był dla chłopów korzystniejszy. Dodatkowo chłopi nie zamierzali respektować umowy z Kościołem.
Roszczenia króla duńskiego Krystiana I Po śmierci księcia Adolfa Holsztyńskiego stany Szlezwiku-Holsztynu wybrały w roku 1459 Chrystiana I króla Danii, Norwegii i Szwecji na księcia Holsztynu. Król duński kontynuował roszczenia wobec powiatu Dithmarschen, który stał się jego głównym celem. Dnia 26 maja 1473 r. cesarz Fryderyk III odmówił Chrystianowi prawa lennego do Dithmarschen. Rok później jednak władca duński uzyskał prawa do tego regionu. W odpowiedzi na to mieszkańcy Dithmarschen przypomnieli sobie o ich przynależności do archidiecezji bremeńskiej, zwracając się o pomoc do papieża Sykstusa IV. Papież w roku 1477 uznał przynależność Dithmarschen do archidiecezji w Bremie. Rozpoczęły się długie i bezowocne rokowania. W końcu Fryderyk III cofnął prawa lenne królowi duńskiemu.