Abu Tammam był wielbicielem poezji przedmuzułmańskiej i zajmował się jej gromadzeniem i studiowaniem. W wyniku tych badań zredagował dwie antologie utworów poetyckich: Al-Hamasa (Dzielność) oraz Al-Wahszijjat (Odpryski). Pierwsza z tych antologii zawiera wielką ilość wierszy mniej znanych poetów, które tylko dzięki niej dotarły do naszych czasów. Świadczy ona "o doskonałym wyczuciu artystycznym Abu Tammama".
Szacunek dla dawnej poezji beduińskiej miał wielki wpływ na twórczość Abu Tammama. Starał się on za wszelką cenę naśladować jej wzory i pisać panegiryki zgodnie z kanonami poezji przedmuzułmańskiej i wczesnej poezji Umajjadzkiej. Jednocześnie jednak "ów szacunek dla dawnych wzorów Abu Tammam łączył z wirtuozerską wprost zdolnością do stosowania nowych tropów stylistycznych (badi) zrodzonych w arabskiej poezji modernistycznej". Zdaniem niektórych uczonych Abu Tammam był lepszym znawcą poezji niż poetą. Język jego utworów jest trudny, a konstrukcja zdań bardzo zagmatwana, co utrudnia ich odbiór. Jego poezja uchodzi za sztuczną, wymyślną (masnu), w odróżnieniu od poezji jego ucznia i kontynuatora, Al-Buhturiego, która uważana jest za naturalną (matbu).
Zobacz też
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Arabscy poeci epoki Abbasydów Kategoria:Zmarli w 846