David w roku 1808 zamieszkał więc u przyjaciela rodziny, Davida Portera, oficera marynarki, który go adoptował i wziął w 1810 na morze.
9-letni Farragut trafił do US Navy jako chłopiec okrętowy, ale już w grudniu 1810 roku został − dzięki wpływom adopcyjnego ojca − kadetem i jako taki wziął u jego boku udział w zmaganiach wojny roku 1812.
W okresie służby na fregacie USS „Essex” Farragut wziął 13 sierpnia udział w zdobyciu brytyjskiego okrętu HMS „Alert”, a następnie w nieudanej próbie założenia pierwszej amerykańskiej bazy i kolonii na Pacyfiku, nazwanej Madisonville, na wyspie Nuku Hiva.
Farragut miał zaledwie 12 lat, gdy powierzono mu bezpieczne doprowadzenie do portu pryzu zdobytego przez USS „Essex”. 28 marca 1814 roku został ranny i wzięty do niewoli podczas starcia „Essexa” z Brytyjczykami pod Valparaíso w Chile.
W roku 1822 − podczas operacji przeciwko piratom karaibskim − Farragut otrzymał awans na porucznika. W 1824 został dowódcą szkunera USS „Ferret” i było to jego pierwsze samodzielne dowództwo. Jego okręt wchodził w skład tzw. flotylli moskitów, składającej się z jednostek zdolnych do walki z szybkimi i zwrotnymi statkami piratów.