thumb|Ostrze XV-wiecznego oszczepu myśliwskiego z charakterystyczną poprzeczką Oszczep – broń drzewcowa, myśliwska i bojowa, służąca głównie do miotania. Jest to jedna z najstarszych broni, pierwotnie mająca postać prostego, zaostrzonego pręta drewnianego, w późniejszych czasach wyposażonego w grot z kości, kamienia lub metalu.
W starożytności miotane oszczepy były najprawdopodobniej używane w okresie mykeńskim, na co wskazują znaleziska niewielkich grotów tego typu. W Grecji w okresie klasycznym różne rodzaje oszczepów były wykorzystywane w walkach na morzu, przez kawalerię i przez lekką piechotę, pełniącą funkcję harcowników, np. przez peltastów. Traccy peltaści wyposażeni byli zazwyczaj w kilka oszczepów o długości od 1,1 do 1,6 m. Przy chwycie miały one rzemienny temblak z pętlą, nadający broni przy wyrzucie ruch wirowy, a przez to ułatwiający daleki i celny rzutZdzisław Żygulski jun.: Broń starożytna. Grecja-Rzym-Galia-Germania. Warszawa: KAW, 1998, s. 51. .. Perska lekka piechota także wyposażona była w oszczepy, w odróżnieniu od elitarnych oddziałów nieśmiertelnych, którzy dysponowali cięższymi włóczniami do walki wręcz.