Gabinety z lat 1919-1922 Porozumienie to miało charakter doraźny i wraz z wyjaśnieniem sytuacji na froncie ponownie uwidoczniły się różnice poglądów na politykę wewnętrzną, a od koalicji odpadały stronnictwa zarówno prawicowe, jak i lewicowe, gabinet zaczął więc nabierać centrowego oblicza. Najwcześniej (listopad 1920) wystąpili z rządu narodowi demokraci ze Związku Ludowo-Narodowego, a później socjaliści i PSL "Wyzwolenie" (luty 1921). Od lata 1921 r., to znaczy od momentu ustąpienia ministrów reprezentujących chadecję i endecję, miał on już charakter kadłubowy i tylko rozbicie w parlamencie, a po części także tolerancyjne stanowisko klubów lewicowych obawiających się dojścia do władzy prawicy, spowodowały, że mimo borykania się z rozlicznymi trudnościami wewnętrznymi utrzymał się do połowy września 1921 r. Po ustąpieniu Wincentego Witosa, wobec niemożności wyłonienia nowej większości, powstał gabinet pozaparlamentarny z Antonim Ponikowskim na czele, podobnie jak poprzedni nieformalnie popierany przez kluby centrowe. Jego upadek w marcu 1922 r. spowodowany został sporami o status Wileńszczyzny, przyłączanej właśnie do Polski. Cały problem dało się załagodzić i po kilku dniach Antoni Ponikowski ponownie stanął na czele znacznie zrekonstruowanego rządu.