thumb|240px|Kościół i klasztor sercanek w Krakowie thumb|240px|Siostra sercanka Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego – katolickie zgromadzenie żeńskie, potocznie nazywane sercankami, dawniej też pelczarkami.
Historia W 1891 roku z inicjatywy ks. Józefa Sebastiana Pelczara profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego, w Krakowie powstało Bractwo Najświętszej Maryi Panny Królowej Korony Polskiej. Zadanie Bractwa polegało na dążeniu do poprawy sytuacji materialnej i podniesienia religijno-moralnego poziomu wiejskich dziewcząt przybywających w poszukiwaniu pracy jako służące i robotnice. Bractwo założyło przytulisko dla tymczasowo nie mających pracy. Wkrótce utworzono zarząd nad Bractwem, którego ochmistrzynią została s. Klara Ludwika Szczęsna.
W grudniu 1893 roku ks. Józef Sebastian Pelczar, podjął decyzję o przekształceniu Bractwa w zgromadzenie zakonne o rozszerzonym zakresem działania. 10 lutego 1894 roku ks. Józef Sebastian Pelczar przedstawił kardynałowi Albinowi Dunajewskiemu tymczasowe ustawy, oparte na regule Trzeciego Zakonu św. Franciszka, wraz z petycją kandydatek, o pozwolenie na prowadzenie życia wspólnego, noszenie habitu oraz składania ślubów prostych, rocznych, po odbyciu nowicjatu.