Po usunięciu siły, która spowodowała odkształcenie elastyczne, materiał dąży do zwiększenia entropii, któremu towarzyszy pobieranie ciepła. Makrocząsteczki skłębiają się ponownie i materiał powraca do swoich poprzednich wymiarów przed odkształceniem. Podczas odkształcania elastycznego i rozprostowywania skłębionych łańcuchów, energia kinetyczna drgających cząsteczek jest oddawana w postaci ciepła, a podczas powrotu elastycznego oddane uprzednio ciepło jest pobierane i zamieniane na energię kinetyczną drgań skłębiających się ponownie łańcuchów. Empirycznie można to łatwo zweryfikować i doświadczyć poprzez przyłożenie do ust rozciągniętego kawałka gumy i pozwolenie na elastyczny powrót. Odkształcenia i powroty elastyczne materiałów polimerowych mają pewną analogię ze sprężaniem i rozprężaniem gazu doskonałego. W powyższy sposób łatwo również wytłumaczyć zjawisko zwiększania się siły utrzymującej stałe odkształcenie rozciągniętego kawałka gumy, jeśli rozciągnięty kawałek zaczął być podgrzewany. Entropowy model odkształceń elastycznych gumy o podłożu mechaniki statystycznej rozwinął w 1934 Werner Kuhn.