Fortece linii dnieprowskiej to: Ołeksandriwska, Mykytyńska, Hryhoriwśka, Kyryliwśka, Ołeksijiwśka, Zachariwśka, Petriwśka.

Budowa linii dnieprowskiej rozpoczęła się od budowy fortec flankowych – Ołeksandriwskiej nad Dnieprem, i Petriwśkiej – nad Berdą. Szczególną uwagę poświęcono fortecy Ołeksandriwskiej, która znajdowała się przy głównym trakcie prowadzącym z Krymu na Lewobrzeże i Ukrainę Słobodzką. W tej właśnie fortecy umieszczono dowództwo całej linii dnieprowskiej.

Wskutek braku siły roboczej i materiałów budowlanych nie udało się ukończyć linii nawet do czasu przyłączenia Krymu do Rosji. Zamiast wału o długości prawie 40 km i trzech silnych fortec pomiędzy Konką a Berdą udało się zbudować tylko środkową – Kyryliwśką. Nieukończone fortece: nad Konką – Mykytyńska i Hryhoriwśka, i nad Berdą – Ołeksijiwśka i Zachariwśka, zostały zamienione na umocnione osiedla, w których stacjonowały załogi wojskowe złożone z drobnej szlachty i skazańców, pracujących wcześniej przy budowie linii.

Budowa linii dnieprowskiej spowodowała, że ziemie Wojska Zaporoskiego na lewym brzegu Dniepru znalazły się pomiędzy dwoma rosyjskimi liniami obronnymi, i zostały praktycznie odcięte od reszty ziem ukraińskich.

Po przyłączeniu Chanatu Krymskiego do Rosji w 1783 linia utraciła swoje znaczenie strategiczne.