Oddziały CzeKa w przeciągu pół roku zabiły kilkadziesiąt tysięcy ludzi - wziętych do niewoli żołnierzy i oficerów Sił Zbrojnych Południa Rosji i cywilnych mieszkańców półwyspu, mordując ich na różne sposoby, na przykład wiążąc po kilkanaście osób i topiąc w Morzu Czarnym. Ponieważ zaczął narastać opór ludności (w Górach Krymskich powstały nawet oddziały partyzanckie, liczące do 3000 ludzi, i osiągające lokalne sukcesy), władze radzieckie zmieniły taktykę. W 1921 roku, po spotkaniu w Symferopolu 23 września, uchwalono amnestię, dopuszczono mieszkańców Krymu do stanowisk partyjnych i państwowych, zwiększono pomoc gospodarczą.
18 października 1921 Rada Komisarzy Ludowych utworzyła i uznała Krymską Autonomiczną Socjalistyczną Republikę Radziecką za integralną część Rosji Radzieckiej. Stolicą republiki został Symferopol, a siedziby rejonów umieszczono w Dżankoju, Eupatorii, Kerczu, Sewastopolu, Symferopolu, Teodozji i Jałcie.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historia Krymu Kategoria:Tatarzy krymscy Kategoria:Państwa powstałe po rozpadzie Imperium Rosyjskiego