Wysiłki Kandinsky’ego, aby uwolnić malarstwo od konieczności przedstawiania zaprowadziła jego i jego grupę Der Blaue Reiter do zmagań z medium wyrazu, podobnie jak jego przyjaciela Arnolda Schönberga i jego muzykę. Każdy z trzech mężczyzn poszukiwał duchowych podstaw dla nowej formy wyrazu artystycznego; każdy ustanowił nową drogę w dziedzinie materii twórczej. Podobieństwa są szczególnie zauważalne pomiędzy innere Notwendigkeit (inner necessity) Kandinskiego i Labanowską koncepcją wewnętrznego wysiłku oraz pomiędzy teorią harmonii (Harmonielehre) w zakresie atonalności a Labanowską Harmonielehre dla przestrzeni tańca tancerza. Uderzające jest także podobieństwo teorii Labana z przemyśleniami mistyka G.I. Gurdijeffa.
Monte Verita i eksperymenty z ruchem w praktyce thumb|Mary Wigman w Monte Verita. Kadr z filmu Valerie Preston-Dunlop i Anny Cerliste: Living Architecture. Rudolf Laban and the Geometry of Dance. DVD, 2008 Latem 1912 roku Laban został zaproszony ze swoimi tancerzami do Monte Verita w Asconie oraz Lake Maggiore w Szwajcarii, które nazywał swoimi farmami tańca. Uczył Tonkunst (niem. sztuka dźwięku), Wortkunst (niem. sztuka słowa), Bewegungkunst (niem. sztuka ruchu) oraz Plastikkunst (niem. sztuka rzeźby).