Larwa ma rudobrunatne ciało z żółtawymi pleurytami, sternitami, odnóżami i przydatkami gębowymi. Przez tergity tułowia i odwłoka biegnie jasna bruzda. Cały oskórek pokrywa delikatna siateczka z drobnych, cztero- i pięciokątnych wgłębień. Głowa jest mała, wyposażona w jednoczłonowe czułki. Boczne jej skleryty mają po dwie szczecinki i nie są zlane z puszką głowową. Pieńki szczęk zrośnięte są w brzuszną płytkę, która ma szczecinkę w okolicy kątów przednio-bocznych. Mala jest niewielka, a głaszczki trójczłonowe. Tergity odwłokowe, jak i tułowiowe są podzielone na dwie części. Sternity tułowiowe są trójkątno-owalne, a odwłokowe poprzecznie prostokątne. Larwę tę można odróżnić od innych larw polskich karmazynkowatych po płytko na szczycie wciętym i pozbawionym urogomf dziewiątym tergicie odwłoka.
Poczwarka ma białe, pozbawione szczecin ciało i długie kolce w szczytowych częściach długich urogomf.
Biologia i występowanie Larwy przechodzą swój 2–3-letni rozwój w wilgotnym, butwiejącym drewnie drzew liściastych i iglastych. Odżywiają się fermentującym płynem powstającym w wyniku jego rozkładu. Przepoczwarczają się wiosną w miejscu żerowania. Owady dorosłe spotyka się od maja do sierpnia. Siadają na spróchniałych pniakach, krzewach i kwiatach selerowatych