Książę Bolesław II po przymierzu z Litwinami pozostawił Wiznę w ich posiadaniu, mimo protestów Krzyżaków. Gdy Krzyżacy zdobyli i zburzyli Wiznę, Bolesław samodzielnie odbudował gród w 1296 roku i obsadził ją swoimi wojskami.
Od tej pory Wizna zaczęła stawać się centrum oddzielnej dzielnicy książęcej, w której około roku 1340 rządził Siemowit II. W końcu XIII i w XIV wieku wraz z rozbiciem Mazowsza na dzielnice i wzrostem rangi urzędników lokalnych kasztelanowie wiscy pojawiają się coraz częściej na pierwszym miejscu wśród świadków w dokumentach. Wizna weszła również w tym czasie do tytulatury dzielnicowych książąt mazowieckich („książę mazowiecki i pan Wizny”), co świadczyło o wysokiej randze tego ośrodka. Od 1345 r. Nowogród został wyodrębniony w oddzielną kasztelanię (późniejszą ziemię łomżyńską), co uszczupliło powierzchnię kasztelanii wiskiej. Ziemia wiska w 1351 roku po bezpotomnej śmierci księcia Bolesława III płockiego została odziedziczona przez króla Kazimierza Wielkiego. W 1355 roku król oddał w zastaw ziemię wiską i Zakroczym na 3 lata swojemu lennikowi Siemowitowi III (odpowiedni dokument książę wystawił 27 XII 1355 r.). W 1358 roku Wizna wróciła do króla. Król Kazimierz Wielki posiadał ziemię wiską do śmierci w 1370 roku, po czym ziemia wiska wróciła do Siemowita III.