thumb|300px|Cesarstwo Rzymskie w czasach pierwszej tetrarchii (z uwidocznieniem obszarów podlegających poszczególnym władcom) thumb|Tetrarchowie (rzeźba z fasady bazyliki św. Marka w Wenecji) Tetrarchia (, „rządy czterech”, „czwórwładza”; ) – system rządów w Cesarstwie rzymskim wprowadzany stopniowo przez cesarza Dioklecjana od 286 roku. Polegał na równoczesnym sprawowaniu władzy przez czterech panujących: dwóch augustów i dwóch władców niższej rangi z tytułem cezaraDotąd przysługiwał on jedynie uznanemu oficjalnie „następcy tronu” – sukcesorowi panującego cesarza (augusta)..
Kształtowanie tetrarchii Tetrarchia formowała się stopniowo i głównie pod wpływem okoliczności zewnętrznych. Początkowo Dioklecjan panował samodzielnie, lecz wskutek niebezpiecznej sytuacji w Germanii i Galii powołał (286) na współrządcę Maksymiana, nadając mu tytuł cezara i powierzając sprawy Zachodu. Wkrótce potem na skutek uzurpacji władzy przez Karauzjusza w Brytanii, Maksymian został drugim cesarzem otrzymując tytuł augusta. Dalsza komplikacja spraw cesarstwa, zarówno na Zachodzie (umocnienie się Karauzjusza), jak i na Wschodzie (zagrożenie ze strony Sasanidów), skłoniła Dioklecjana w 293 r. do powiększenia liczby władców imperium: każdy august miał sobie dobrać jednego cezara jako współrządcę.