mały|Trybunał Główny Koronny w Lublinie thumb|Ratusz w Piotrkowie Trybunalskim – miejsce posiedzeń Trybunału dla prowincji wielkopolskiej Trybunał Główny Koronny (łac. Iudicium Ordinarium Generale Tribunalis Regni) – najwyższy sąd apelacyjny Korony Królestwa Polskiego w czasach Rzeczypospolitej Obojga Narodów, utworzony na mocy konstytucji sejmowej w 1578 jako sąd ostatniej instancji (łac. ultimae instantiae) dla wszystkich sądów szlacheckich. W 1581 ustanowiono na wzór koronnego Trybunał Główny Wielkiego Księstwa Litewskiego.
Geneza Do 1578 najwyższym sędzią był król, który w swym sądzie nadwornym mógł sądzić sprawy wszystkich rodzajów i wywołać przed swój sąd każdą sprawę w królestwie. Do początków XVI wieku każdy mógł zażądać sądzenia jego sprawy przez sąd królewski.
Od wprowadzenia w polskim prawie w 1523 apelacji sąd królewski stał się również najwyższym sądem odwoławczym. Mimo tego, że król posługiwał się do sądzenia komisarzami, sąd królewski nie mógł poradzić sobie ze sprawnym i szybkim wymiarem sprawiedliwości. Początkowo próbowano zaradzić problemowi przywracając sądownictwo wieców jako sądów drugiej instancji dla każdego województwa. Sąd królewski zaczął również odsyłać do sądów wiecowych sprawy, które wpływały do niego jako sądu pierwszej instancji.