Główną dziedziną zainteresowań naukowych i leczniczych profesora Gamskiego była kardiologia. Do najważniejszych jego osiągnięć należy zaliczyć: wyjaśnienie patogenezy zmian EKG w nadczynności tarczycy, analizę zmian EKG u ludzi z nerwicą, wartość próby gynergenowej w elektrokardiogramie oraz model wektokardiografu. Godne uwagi są oryginalne prace dotyczące możliwości leczenia Ipronalem nerwic i wczesnych okresów nadciśnienia tętniczego, a także pierwsze w Polsce badania nad autoalergią w chorobach serca.
W 1957 został przeniesiony do Gdańska na stanowisko kierownika III Kliniki Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej. Za jedno z największych osiągnięć należy uznać wprowadzenie i rozpowszechnienie elektrostymulacji serca. Jako pierwszy zapoczątkował też rehabilitację kardiologiczną chorych z nerwicami krążenia. Wyniki swoich badań naukowych opublikował w 120 pracach. Był aktywnym członkiem wielu towarzystw naukowych, licznych komisji i komitetów Polskiej Akademii Nauk. Był także wieloletnim członkiem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego, a od 1986 honorowym członkiem. Był promotorem 25 doktoratów i opiekunem kilku przewodów habilitacyjnych. Autor prac związanych z patogenezą podwzgórza, nerwic wegetatywnych, nadcieplności wegetatywnej, był jednocześnie lekarzem-etykiem, humanistą i poetą.