Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich i był żołnierzem II Brygady. Od kwietnia 1915, jako podoficer, pełnił służbę w Komendzie Żandarmerii Polowej przy c. i k. Komendzie II Brygady Legionów na terenie Besarabii. Do 14 marca 1917, w stopniu plutonowego żandarmerii, był komendantem posterunku żandarmerii polowej przy Domu Ozdrowieńców w Kamieńsku. Następnie pełnił służbę w posterunku żandarmerii polowej przy c. i k. Komendzie II Brygady Legionów. 4 sierpnia 1917 został komendantem tego posterunku. W I wojnie był trzykrotnie ranny.
30 lipca 1920 został mianowany z dniem 1 maja 1920 porucznikiem w żandarmerii. W czasie wojny z bolszewikami dowodził 5 plutonem Żandarmerii Wojskowej. Wyróżnił się w obronie Płocka, za co wraz z rotmistrzem żandarmerii Czesławem Smoczyńskim został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Po zakończeniu wojny kontynuował służbę w 1 dywizjonie żandarmerii w Warszawie. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 68. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii. W 1923 roku był dowódcą plutonu żandarmerii „Warszawa II”. W lipcu 1926 został dowódcą plutonu żandarmerii w składzie Kompanii Zamkowej. W październiku tego samego roku, wskutek interwencji gen. bryg.