Przed bitwą Po śmierci Iwana Dybicza nowy feldmarszałek rosyjski Iwan Paskiewicz postanowił obejść Warszawę od północy. W tym celu w pierwszej połowie lipca 1831 roku jego wojska przeszły wzdłuż granicy pruskiej przez Ostrołękę i Płock do Osieka, w pobliżu którego doszło do przeprawy na lewy brzeg Wisły po specjalnie zbudowanym przez formalnie niezaangażowanych Prusaków moście. Pomimo oporu wojsk powstańczych armia Paskiewicza już wkrótce dotarła do Warszawy od strony zachodniej. Pod Warszawą Paskiewicz jeszcze raz spróbował układów, jednak wobec odrzucenia ich przez władze polskie postanowił przystąpić do szturmu stolicy.
Warszawa umocniona była trzema liniami umocnień, gdzie pierwsza linia najbliżej miasta pokrywała się z linią rogatek miejskich (mniej więcej zarys okopów Lubomirskiego). Wał ten nazywany wałem Newachowicza o wysokości około 3 metrów wzmocniony był szeregiem umocnień stałych. Druga linia wysunięta była na zewnątrz miasta o około 400–600 metrów od pierwszej i składała się z fortów, z których najsilniej umocnione osłaniały szosę kaliskąObecnie ulica Połczyńska w Warszawie i ulica Wolska.. Najbardziej wysunięta linia polskiej obrony biegła od Szop przez Rakowiec, Wolę, ParysówDawna wieś na granicy obecnego Bemowa i Powązek w rejonie późniejszego fortu Bema. aż do Wisły.