Ta wartość pozwala na pokonanie oporu atmosferycznego (około 300 m/s ze współczynnikiem balistycznym 20-metrowego pojazdu o gęstym paliwie), grawitacji (zależnie od czasu działania rakiet, szczegółów trajektorii i pojazdu startowego), uzyskanie docelowego pułapu i przyspieszenia poziomego, niezbędnych do osiągnięcia prędkości orbitalnej, która wynosi około 7,8 km/s dla najniższej orbity kołowej.
Obecnie jedyną sprawdzoną techniką jest prawie pionowy start, a po kilku kilometrach dokonanie zwrotu grawitacyjnego, po czym stopniowe spłaszczanie trajektorii, aby na wysokości powyżej 170 km ciąg kierować do lotu poziomego (rakieta będzie skierowana lekko w kierunku zenitu, aby pokonać grawitację i zachować pułap) przez kolejne 5-8 minut, do momentu osiągnięcia prędkości orbitalnej. Do osiągnięcia odpowiedniego delta-v konieczne jest stosowanie dwu- lub trzystopniowych rakiet.
Potencjalną alternatywą są nierakietowe techniki, na przykład pętla startowa.
Stabilność Obiekt na orbicie o pułapie około 200 km i mniej jest uznawany za niestabilny ze względu na opór atmosferyczny.