Filozofia Albert górował nad swoimi współczesnymi wielką erudycją. Był on zaznajomiony z literaturą grecko-rzymską, patrystyczną, arabską, żydowską. Jednakże jego wiadomościom daleko było do dokładności. Na przykład Sokratesa i Platona nazywał on stoikami, Empedoklesa i Anaksagorasa zaliczał do epikurejczyków, mylil Zenona z Elei z Zenonem-stoikiem. Zasadnicza zasługa Alberta polega na tym, że operuje on obszernym materiałem filozoficznym i z nie spotykanym dotąd rozmachem wykorzystuje wszystkie działy nauki Arystotelesa.
Św. Albert bardziej niż jakikolwiek inny wielki filozof scholastyczny poprzedzający św. Tomasza przyczynił się do nadania chrześcijańskiej filozofii i teologii tej formy i metody, jaką ma po dziś dzień. Przede wszystkim był nauczycielem i poprzednikiem Tomasza, który go przewyższył – we współczesnej historii filozofii panuje jednak tendencja do dostrzegania w rozległej i wielowątkowej nauce św. Alberta samodzielnej i systematycznej całości. Podstawową treść filozofii Alberta stanowi nauka Arystotelesa, przystosowana do potrzeb chrześcijańskiej religii, podobnie jak Majmonides przystosował ją do potrzeb religii żydowskiej. Jako ten, który wytyczył drogę nowej scholastycznej filozofii Albert dzieli sławę z Aleksandrem z Hales (zm.