Pod koniec lat 60. opublikował swój manifest programowy zatytułowany Millî Görüş (pol. „narodowa wizja”). Wkrótce powstał ruch o tej samej nazwie, działający obok kolejnych ugrupowań Necmettina Erbakana, który stał się liderem religijnej tureckiej prawicy. W 1969 miał kandydować na posła z ramienia Partii Sprawiedliwości, czemu jednak sprzeciwił się Süleyman Demirel. Ostatecznie w wyborach wystartował jako kandydat niezależny, uzyskując w głosowaniu mandat deputowanego do Wielkiego Zgromadzenia Narodowego Turcji. W 1970 założył Partię Porządku Narodowego, która w następnym roku po zamachu stanu została zdelegalizowana przez Trybunał Konstytucyjny pod zarzutem podejmowania działań przeciwko świeckości państwa. W 1972 ze swoimi stronnikami utworzył i stanął na czele Partii Ocalenia Narodowego. W 1973 i 1977 z jej ramienia z powodzeniem ubiegał się o poselską reelekcję, zasiadając w parlamencie do 1980. Od stycznia do listopada 1974 pełnił funkcje wicepremiera i ministra stanu w rządzie Bülenta Ecevita (doszło w tym czasie do tureckiej inwazji na Cypr, która skutkowała faktycznym podziałem wyspy).