Przymus komunikacyjny (ang. "entry squeeze") to odmiana przymusu, w której jeden lub obaj obrońcy zmuszeni są do odrzucenia pozornie nieistotnej karty (lub kart), odrzucenie których daje jednak rozgrywającemu dodatkowe wejście do stołu bądź do ręki. Przymus komunikacyjny został po raz pierwszy opisany przez znakomitego teoretyka Gezę Ottlika w 1967 r., rok później został on uhonorowany nagrodą za najlepszy brydżowy artykuł roku. Poniższe przykłady pochodzą z tego artykułu:
♠ W 10 8 4 ♥ 8 4 2 ♦ K 6 5 2 ♣ 6 4 ♠ 9 6 5 2 ♠ D 7 3 ♥ 9 7 5 2 ♥ A W 10 ♦ W ♦ 9 8 7 3 ♣ W 10 9 7 ♣ K D 3 ♠ A K ♥ K D 6 ♦ A D 10 4 ♣ A 8 5 2
E otworzył licytację 1♣ i S rozgrywa 3BA po wiście waletem trefl. Rozgrywający przepuszcza dwa trefle i bije trzeciego trefla asem. Gra teraz asa i damę karo dowiadując się o podziale kar 4-1 i singletonie walecie u W. Wpuszcza teraz gracza W treflem i w tej lewie gracz E staje w przymusie - nie może on sobie pozwolić na odrzucenie pika (rozgrywający zagra piki z góry i wejdzie do dziadka karem aby skorzystać z dobrych pików), nie może odrzucić kiera (rozgrywający przejdzie do dziadka karem i podegra kiery tylko raz, w następnej lewie przepuście kiera do asa obrońcy), musi więc odrzucić karo które wygląda na nieistotna kartę.