Idee przewodnie grupy, a zatem i całego periodyku, charakteryzującego się znacznym stopniem jednorodności, mimo indywidualnych, a czasem dość osobistych akcentów widocznych w niektórych wystąpieniach (chodzi np. o znaczący artykuł Carliego Della Patria degli Italiani), głosiły: zwrócenie uwagi na podłoże kultury oświecenia, której kolebkami były Francja i Anglia; przywrócenie najlepszej oświeceniowej tradycji włoskiej, od Muratoriego do Maffeiego, od Cocchiego do Algarottiego, nie bez stosownego rozważenia doświadczeń epoki Goldoniego; poszukiwanie nieoderwanego od rzeczywistości języka literackiego, języka nie książkowego, lecz zdolnego wyrazić sprawy związane z życiem, a tym samym z konkretnymi problemami teraźniejszości, takimi jak zdrowie, złożoność sytuacji ekonomicznej, klasy społeczne, edukacja, teatr; atak z pozycji racjonalnych na zamknięty i jałowy świat zacofanej szlachty – tej samej, z którą część redaktorów Il Caffè, będących w przeważającej części właśnie szlachcicami, a szczególnie bracia Verri i Beccaria, pozostawała w trudnym konflikcie o podłożu osobistym i rodzinnym.