Był to gest pojednania wobec rządu księcia Lwowa i polski gubernator został oficjalnie zaakceptowany przez rząd, który nadał mu rangę ministra. Podobnie uznał go późniejszy rząd Kiereńskiego. 8 sierpnia 1917, w związku z wcześniejszym votum nieufności wobec jego osoby uchwalonym przez radę Delegatów, Parczewski złożył dymisję ze stanowiska. Po powrocie do Kronsztadu pracował jako nauczyciel. W związku z głodem w Kronsztadzie i prześladowaniami inteligencji po rewolucji październikowej Parczewski w czerwcu 1919 przeniósł się z rodziną do Petersburga. Tam został asystentem na Uniwersytecie Petersburskim, lecz często wyjeżdżał na dłuższe wykłady i badania do uczelni i instytutów badawczych Witebska, a od 1921 także do Astrachania. W lipcu 1920 został aresztowany wraz z żoną w Petersburgu za to, że byli Polakami. We wrześniu tego samego roku został przewieziony do Moskwy na Łubiankę. W październiku 1920 roku, po zwolnieniu z więzienia, wrócił do Petersburga na uczelnię, a w następnym roku wyjechał z wykładami do Astrachania. W sierpniu 1921 wyjechał do Polski, osiedlił się w Warszawie, gdzie uczył filozofii i historii w kilku liceach.