Dodatkowe przerwy w budowie wywołała paryska Fronda w 1648 r.
W czasie Wielkiej Rewolucji Francuskiej kościół został ponownie zmodyfikowany - usunięto z jego fasady i wnętrza wszelkie symbole monarchii, jakie kazała umieścić fundatorka. Większych zniszczeń obiekt uniknął dlatego, że benedyktynki zgodziły się umieścić w swoich zabudowaniach szpital dla rannych żołnierzy francuskich i same przejęły nad nimi opiekę. Również za czasów napoleońskich kościół był własnością armii francuskiejOpis kościoła na travel.nytimes.com.
Architektura Kościół wzniesiony jest na planie krzyża łacińskiego. Barokowa fasada obiektu jest dwupoziomowa. Na niższym poziomie znajduje się wejście do kościoła, do którego prowadzą schody oraz podwójny portyk kolumn korynckich podtrzymujących fronton. Na frontonie widnieje odwołujący się do okoliczności powstania obiektu napis IESU NASCENTI VIRGINIOQ(UE) MATRI. Po obydwu stronach wejścia zlokalizowano korynckie pilastry oraz nisze z rzeźbami. Górny poziom fasady również posiada oparty na korynckich pilastrach i zwieńczający całą konstrukcję fronton, w obrębie którego znajduje się bogato obramowane półkoliste okno. Pierwotny projekt Mansarta zawierał również wieżę ponad wejściem do obiektu, którą ostatecznie zastąpiła położona nad prezbiterium kopuła, wzorowana na rzymskiej bazylice św. Piotra.