na jego rozkaz wzięto do niewoli i zamordowano 500 Litwinów. Po powrocie do Królewca i ponownym zebraniu wielkiej armii po raz drugi spustoszył okręg Miedniki, biorąc do niewoli i mordując 200 Litwinów; krzyżacy stracili w walce 80 ludzi. W czerwcu 1317 podjął nieudaną próbę zdobycia zamku Giedymina. Jesienią 1318 podszedł pod zamki Junigedę i Pistę, nie mogąc ich zdobyć, spalił ich podzamcza. Wiosną 1319 ponownie spalił podzamcze Pisty. Należał do zdecydowanych wrogów nowego mistrza Karola z Trewiru i był jednym z przywódców buntu przeciwko niemu w 1317. Był zwolennikiem ekspansji na wschód oraz wojny z Polską. 27 lipca 1320 na czele oddziału liczącego 40 rycerzy zakonnych oraz jednostek pomocniczych został otoczony przez Litwinów i zginął wraz z 29 rycerzami w bitwie pod Miednikami.
Zobacz też Rzeź gdańska
Bibliografia Maciej Dorna, Bracia zakonu krzyżackiego w Prusach w latach 1228-1309, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 2004, s. 209–210.
Kategoria:Komturowie bałgijscy Kategoria:Mistrzowie krajowi Prus (zakon krzyżacki) Heinrich von Plötzkau Kategoria:Wielcy marszałkowie zakonu krzyżackiego Kategoria:Zmarli w 1320