Zajmował się przede wszystkim historią czeską XIII i XIV wieku (Dvě knihy českých dějin: I. Poslední Přemyslovci a jejich dědictví, 1917, II. Počátky lucemburské, 1919; Soumrak Přemyslovců a jejich dědictví, 1935; Král cizinec, 1939; Karel IV. Otec a syn, 1946; Karel IV. Za císařskou korunou, 1948), problematyką kontrreformacji (Pius IV. před pontifikátem a na začátku pontifikátu, 1900; Die römische Kurie und das Concil von Trient, 1903) oraz rozwojem międzynarodowych stosunków na początku XX wieku (Dějiny Evropy v letech 1812-1870, I-III, 1922-23; Světová politika v letech 1871-1914, I-VI, 1924-31).
Redaktor i jeden z autorów niedokończonych Dziejów ludzkości od czasów prehistorycznych do czasów nowożytnych, I-VI (od 1935 r.), współautor podręczników dla szkół średnich (Dějepis pro vyšší třídy středních škol I-II, z F. Hýblem i J. Bidlem, 1911-13) oraz autor syntezy rozwoju dziejopisarstwa światowego (Dějepisectví, jeho vývoj v oblasti západní ve středověku a době nové, 1933).
Jego dzieła cechuje staranność stylistyczna i skupienie się na historii gospodarczej, społecznej i kulturalnej.
Oprócz tego zajmował się także publicystyką i literaturą piękną (powieść autobiograficzna Cizina (1914), pamiętniki Léta dětství a jinošství. Vzpomínky I (1947) oraz Léta učednická a vandrovní. Vzpomínky II (1963).