Obecnie zdania są podzielone, przyjmuje się również, że mogli tu spoczywać kapłani i kapłanki, jak również tzw. królowie zastępczy z rytuału, który był powszechny na terenie Mezopotamii. Groby królewskie, czyli RT (skrót od Royal Tomb) o numerach 337, 580, 777, 779, 789, 800, 1050, 1054, 1157, 1232, 1236, 1237, 1332, 1618, 1631 oraz 1648 wyróżniały się dla prowadzącego prace konstrukcją grobów, występowaniem komór grobowych lub jam z osobami towarzyszącymi głównemu zmarłemu. W grobie 1237, zwanym Jamą Śmierci, odkryto szczątki aż 73 takich osób. Pochówkom towarzyszyły bogate dary grobowe, od biżuterii i innych ozdób, przez instrumenty muzyczne, broń, narzędzia, figurki zwierzęce po środki transportu, takie jak rydwany czy sanie. Hełm Meskalamduga pochodził jednak z innego grobu, PG (skrót od Private Grave) 755, nie należał więc do Cmentarzyska Królewskiego. Wyposażenie grobów było bardzo bogate i wyróżniało się tym samym na tle innych cmentarzysk okresu wczesnodynastycznego (Abu Salabich, Kisz), gdzie spotkać można głównie pieczęcie cylindryczne, gliniane naczynia i figurki. W Ur znaleziono wiele przedmiotów ze złota, srebra i drogich kamieni, a zabytki takie jak Sztandar z Ur dostarczają tyle informacji o życiu codziennym Sumerów, co żadne inne w dziejach południowej Mezopotamii.
Bibliografia