Po uzyskaniu w 1928 roku dyplomu magistra praw przez dwa lata pracował w Małopolskim Towarzystwie Rolniczym we Lwowie jako instruktor kół młodzieży wiejskiej, sam będąc członkiem takiego koła w Tuczempach. Obserwacje życia wsi skłoniły go do nawiązania współpracy z prof. Franciszkiem Bujakiem i Stefanem Inglotem przy zakładaniu i redagowaniu miesięcznika problemowego „Wieś i Państwo”, którego publikacje zmierzały do podnoszenia na wyższy poziom kultury „twórców chleba”, rozwoju różnych form spółdzielczości, doskonalenia form wiejskiego współżycia itp.

Działalność naukową W. Stysia otwiera rok 1930, w którym podjął pracę jako asystent w Katedrze Ekonomii Społecznej w Uniwersytecie lwowskim, uzyskując w 1931 r. stopień naukowy doktora ekonomii. W latach 1932–1934 przebywał jako stypendysta Fundacji Rockefellera w słynnych ośrodkach nauki ekonomii – Wiedniu, Cambridge, Rzymie i Paryżu. Po powrocie ze studiów zagranicznych otworzył w Uniwersytecie Lwowskim przewód habilitacyjny, kończąc go w lipcu 1936 roku. W październiku 1936 otrzymał prawo veniam legendi z zakresu ekonomii społecznej na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie.