W roku 1940 na teren Indochin wkroczyła armia japońska. W porozumieniu z francuskim rządem Vichy pozostawiła nietkniętą administrację kolonialną i garnizony wojsk francuskich, ściągając jednocześnie znaczne kontrybucje na potrzeby wojny, prowadzonej w Syjamie i Birmie. Powstała w roku 1941 partyzantka Việt Minh na czele Hồ Chí Minhem korzystała w znacznej mierze z pomocy amerykańskiej, co przyczyniło się do tego, że w roku 1945 (po pokonaniu Japonii) partyzanci ogłosili powstanie Demokratycznej Republiki Wietnamu ze stolicą w Hanoi. Francuzi zareagowali akcją zbrojną, która wkrótce przerodziła się w otwartą wojnę (I wojna indochińska), zakończoną klęską Francuzów pod Dien Bien Phu.
Według ustaleń genewskiej konferencji pokojowej w roku 1954 kraj został podzielony tymczasową linią demarkacyjną na 17. równoleżniku na dwie strefy: rządzoną przez komunistów Północ i rządzone przez zwolenników Francji Południe. W następnej kolejności miało zostać przeprowadzone referendum zjednoczeniowe.