W Polsce Pierogi (l. mn. od pieróg, pierog) są uważane za pracochłonną potrawę mączną. Kawałki cienko rozwałkowanego z farszem słonym lub słodkim, są formowane na kształt trójkąta lub półkola i gotowane w wodzie (pierogi gotowane) lub rzadziej pieczone (pierogi pieczone) czy smażone. Pieczone w piekarniku z pierogi ciasta drożdżowego nazywane bywają pierogami ruskimi.
Według Polaków i cudzoziemców pierogi są uznawane za tradycyjną potrawę staropolskiej i współczesnej kuchni polskiej, chociaż ich ojczyzną są Chiny. Maleńkie pierożki nazywa się w języku polskim uszkami.
Pierogi mogą być bardzo różnej wielkości: od maleńkich, gotowanych uszek i kołdunków mieszczących się w całości w ustach, poprzez małe i średnie o długości 5 do 10 cm, duże 15-centymetrowe ważące 150–200 gramów jeden (np. pierogi gotowane „Szlachcice”), aż po olbrzymi pojedynczy, pieczony pieróg o masie ponad 1 kg (np. pieróg biłgorajski w wersji ze skórką). Ich cechą wspólną jest farsz otoczony płatem ciasta. Przepisy na pierogi pieczone (np. soczewiaki sejneńskie) czy pierogi smażone na głębokim oleju (np. pierogi wigierskie) są rzadziej spotykane niż przepisy na pierogi gotowane.
Lokal gastronomiczny, w którym sprzedawane są (głównie) różnego rodzaju pierogi nazywa się pierogarnią lub pierożarnią.