Szkoła Laclau odegrała decydującą rolę w stworzeniu reputacji Uniwersytetu Essex jako radykalnej instytucji. Absolwenci, którzy utożsamiają się z tradycją „Red Essex”, mieli przykład w Laclau „organicznego intelektualisty” zaangażowanego w politykę socjalistyczną. Obecnie szkoła analizy dyskursu Laclau jest kontynuowana jako Centrum Analiz Ideologii i Dyskursu przy naukach politycznych University of Essex (Department of Government).
Najbardziej znaną pracą Ernesto Laclau'a jest napisana wspólnie z Chantal Mouffe „Hegemonia i strategia socjalistyczna” z 1985 roku. Książka ta rozwija stworzoną przez Antonia Gramsciego teorię hegemonii, kontynuując ją w duchu poststrukturalistycznym jako teorię dyskursu. Autorzy krytykują marksistowski determinizm ekonomiczny, wskazując na autonomiczne znaczenie wymiaru politycznego. Argumentują, że walka klasowa jest tylko jedną z wielu form społecznych antagonizmów, a celem lewicy nie powinna być budowa socjalizmu, lecz przekształcenie liberalnej demokracji w demokrację radykalną.