Pierwsze statuty trójklasowego orderu ograniczyły liczbę kawalerów do 20 posiadaczy Krzyża Wielkiego (Großkreuze, otrzymywali tytuł „rzeczywistych tajnych radców J.K.Apostolskiej Mości” i mieli prawo zwracać się do monarchy per „mój kuzynie”), 30 Komandorów (Commandeure, z tytułem „zwyczajnych tajnych radców”) i 50 Krzyży Małych (Kleinkreuze), razem zatem 100 osób (nie licząc członków dynastii i cudzoziemców), co utrzymało się aż do upadku monarchii habsburskiej w 1918 roku.
Wymogi wywodu szlachectwa były w pierwszych latach bardzo surowe: wymagano od kandydata czterech szlacheckich generacji po mieczu i po kądzieli, osiadłych na terenie Królestwa Węgier. Kawalerowie musieli być katolikami, ale nie przestrzegano tego wymogu przy nadaniach orderu cudzoziemcom.