Kilku współwyznawców przeniosło się wówczas na południe od stolicy, do Górnego Egiptu i tam prowadziło działalność religijną. W kraju działalność kaznodziejską prowadziło również małżeństwo Laghakos, mówiące po grecku; w roku 1934 wyjechali na Cypr. W roku 1935 do Egiptu przyjechał inny współwyznawca greckiego pochodzenia – Benjoti Espiuro Paulo, który głosił w Aleksandrii i jej okolicach. W roku 1938 w Egipcie było 13 głosicieli, a w roku 1939 działało już 3 pionierów i 27 głosicieli w dwóch zborach.
W latach 40. XX wieku działalność prowadziły trzy małe zbory: w Kairze, Aleksandrii i Port Saidzie oraz kilka grup w głównych egipskich miastach. Libański współwyznawca Ibrahim Atiyeh tłumaczył „Strażnicę” na język arabski, a jego rodak Najib Salem sporządzał cztery odręczne kopie tego czasopisma i przesyłał je współwyznawcom w Palestynie, Syrii i Egipcie. W latach 40. XX wieku Egipcjanin David Farjini przybył z Hajfy i głosił w Egipcie. W roku 1942 nowi wyznawcy zostali ochrzczeni w Morzu Śródziemnym w pobliżu Aleksandrii. Działała tam m.in. pionierka Eleni Nicolaou.
W tym też okresie Theodotos i Egyptia Petridou z Aleksandrii przenieśli się do Port Taufik, gdzie w okolicach Suezu prowadzili działalność kaznodziejską i kilka osób z tamtych terenów zostało Świadkami Jehowy, m.in.