Joanna la Beltraneja i wojna o sukcesję Gdy tuż przed północą 11 grudnia 1474 roku Henryk IV zmarł, jego córka miała niespełna 13 lat. Popierające jej prawa do tronu stronnictwo nie było zbyt popularne w Kastylii, ale uzyskało silne wsparcie poprzez obietnicę oddania ręki Joanny Alfonsowi V, jej wujowi i jednocześnie królowi Portugalii. Dlatego na wieść o śmierci przyrodniego brata Izabela natychmiast dokonała w Segowii proklamacji na królową Kastylii, gdzie wkrótce przybył do niej przebywający dotychczas w Aragonii Ferdynand. Zwolennicy Joanny również nie próżnowali. Do miast Kastylii rozesłano w imieniu młodej księżniczki list wzywający do wypełnienia woli zmarłego króla, który życzył sobie, by jego jedyna córka zasiadła na tronie. Joanna la Beltraneja zdobyła poparcie głównie wśród miast Galicji, a także wśród części awanturniczo nastawionej szlachty i arystokracji. Z duchownych poparli ją nieliczni, ale wśród nich był dotychczasowy zwolennik Izabeli, arcybiskup Toledo don Alfonso Carillo de Acuña. Przeszedł on na stronę Joanny, gdy zorientował się, że Izabela nie pozwoli sobą kierować. Niemniej większość duchowieństwa, znaczna część szlachty i przede wszystkim wsie oraz miasta centralnej i południowej Kastylii poparły Izabelę i Ferdynanda.