Określono czas półtrwania wirusa w moczu nietoperzy na 18 godzin.

Naturalnym rezerwuarem wirusa są duże owocożerne nietoperze, głównie z rodzaju Pteropus, jednak stwierdzono także zachorowania u koni, kóz, owiec, bydła i świni, zaś psy i koty chorowały po spożyciu mięsa chorych koni. Wrażliwe na zakażenie są też fretki, świnki morskie, chomiki syryjskie i myszy. Zwierzęta zakażają się przez kontakty bezpośrednie z osobnikami chorymi, drogą pokarmową i przez układ oddechowy. Chore zwierzęta wydalają wirusa z moczem i kałem, które stanowią dalszy wektor zakażenia. Ustalono, że drogą zakażenia kontaktowego szerzy się ono najszybciej. Wirus jest wysoce zakaźny dla świń, siewstwo zaczyna się po dwóch dniach od zakażenia i utrzymuje przez około 3 tygodnie. U kotek stwierdzona została pionowa transmisja wirusa, który znajduje się w łożysku i wodach płodowych. Chorobę świń wywołują dwa szczepy wirusa, różniące się od tych izolowanych w Indiach i Bangladeszu, które są patogenne dla ludzi.