Dmitrij Jakowlewicz Łaptiew (ros. Дмитрий Яковлевич Лаптев; ur. 1701 we wsi Bołotowo, zm. tamże ) – rosyjski badacz polarny i admirał, kuzyn innego odkrywcy, Charitona Łaptiewa. Ku ich czci nazwano Morze Łaptiewów.
Dmitrij Łaptiew urodził się w 1701 w Bołotowie w powiecie wielkołuckim, guberni pskowskiej, w rodzinie dworiańskiej. W 1718 wstąpił do Morskiego korpusu kadetów i po jego ukończeniu w 1721 został miczmanem. W 1725 otrzymał stopień untier-lejtnanta i objął dowództwo okrętu „Faworitka”, a w 1727 fregaty „Swiatoj Jakow”. W 1730 po raz pierwszy pływał po wodach Oceanu Arktycznego, służąc pod dowództwem kapitana Barsza na fregacie „Rossija”. W 1731 otrzymał awans na porucznika, a w 1733 w związku ze zmianą stopni w marynarce rosyjskiej otrzymał stopień „lejtnanta majorskogo ranga”. W 1739 uzyskał stopień kapitana.
Od 1734 brał udział w Wielkiej Ekspedycji Północnej. W 1736 Vitus Bering wysłał 43-osobowy zespół pod dowództwem Dmitrija Łaptiewa w celu dostarczenia zapasów uczestnikom nieudanej ekspedycji P. Łassiniusa. Po dostarczeniu zapasów wyruszył na statku „Irkutsk” w celu opłynięcia północnych wybrzeży Syberii od ujścia Leny do Kamczatki, ale próba zakończyła się niepowodzeniem.