Obraz stanowi przykład syntezy wątku biblijnego ze sceną rodzajową ilustrującą połów ryb. Dzięki trójplanowej strukturze kompozycji i zastosowaniu różnicy wielkości postaci i obu łodzi artysta uzyskał głębię przestrzeni. Sposób ukazania wody jeziora uwidacznia dążenie artysty do realistycznego oddania materii. Dynamikę podkreślają diagonalne układy łodzi i przede wszystkim pierwszoplanowa scena z Chrystusem i Świętym Piotrem. Od strony kolorystycznej przeważa gra tonacji granatowych i czerwonych, skontrastowanych niemalże oliwkową tonacją jeziora.
W 1377 roku papież Grzegorz XI przeniósł z powrotem siedzibę papieską do Watykanu, zaś rezydencja w Awinionie stała się jedynie siedzibą antypapieży, Niemniej okres niewoli awiniońskiej był korzystnym dla relacji środowisk artystycznych przede wszystkim z Francji i Italii, relacje artystyczne u schyłku XIV wieku były coraz bardziej zażyłe, ich zasięg objął niemalże całą zachodnią i środkową Europę. Konsekwencją tego był styl piękny. Papieże wciąż traktowali Awignon jako własność, stąd często przybywali do tej siedziby. Ok. 1400 do Awignonu przybył także pochodzący z Katalonii malarz Luis Borrassá, który uczył się u braci Serra. O ile liryczny nastrój, sposób potraktowania postaci, szat zdradzają wpływy stylu pięknego, technika i kolorystyka ma swoje analogie do sztuki bizantyńskiej.