Plan Burnside’a zakładał uderzenie lewego skrzydła dowodzonego przez generała Williama B. Franklina na konfederackie prawe skrzydło dowodzone przez Thomasa Jacksona, podczas gdy prawe skrzydło Unii miało atakować pozycje obronne Jamesa Longstreeta na Wzgórzach Marye’a za miastem. W przypadku gdyby Franklinowi udało się zwinąć skrzydło Jacksona prawe skrzydło Unii miało przejść do pełnego ataku.
Następnego dnia armia Unii rozpoczęła ataki na pozycje Konfederatów. Zostały one jednak skutecznie odparte przez artylerię płk. Portera Alexandra i okopane na wzgórzach siły generała Lee; unioniści ponieśli ciężkie straty.
Największy sukces oddziały Unii odniosły na lewej flance, gdzie dowodzonym przez generała Meade’a żołnierzom udało się tymczasowo przełamać linię obrony konfederatów, jednak skuteczny kontratak zmusił ich do wycofania się.
Burnside spróbował wznowić ofensywę w styczniu 1863 roku, jednak fatalne warunki pogodowe i błoto przyczyniły się do kolejnego niepowodzenia dowodzonej przez niego armii. Przegrana bitwa pod Fredericksburgiem i inne niepowodzenia doprowadziły do tego, że w styczniu 1863 został zastąpiony na stanowisku głównodowodzącego przez generała Josepha Hookera.George William Redway: Fredericksburg 1862. Oświęcim: Napoleon V, 2018.