W roku 1745 wyjechał do Prowansji do stryja, Jacques’a François Paula Aldonse’a, opata Ebreuil, miłośnika literatury renesansowej, autora trzytomowego dzieła o Petrarce. Tam młody Louis po raz pierwszy zetknął się ze światopoglądem libertyńskim, dość rozpowszechnionym wśród elit XVIII-wiecznej Francji. W wieku 10 lat (1750) został posłany do jezuickiego kolegium Ludwika Wielkiego i został uczniem J.F. Ambleta. Zdobył tam szeroką wiedzę w zakresie literatury i historii.
W maju 1754 przerwał naukę aby wstąpić do lekkokonnego pułku gwardii królewskiej. Po półtora roku, w grudniu 1755 przeszedł, już jako podporucznik, do królewskiego pułku piechoty. Następnie w 1757 r. uzyskał awans na stopień porucznika w pułku karabinierów hrabiego Prowansji, wraz z którym wziął udział w wojnie siedmioletniej. W 1758 r. odznaczył się w bitwie z Prusakami pod Sondershausen, po czym został mianowany kapitanem pułku jazdy burgundzkiej. Pod koniec 1762 r. urlopowany ze służby frontowej, a w lutym 1763 r. po podpisaniu traktatu w Wersalu kończącego wojnę przeniesiony w stan spoczynku.