Giuseppe Pella (ur. 18 kwietnia 1902 w Valdengo, zm. 31 maja 1981 w Rzymie) – włoski polityk i ekonomista, działacz Chrześcijańskiej Demokracji, parlamentarzysta okresu powojennego, minister w różnych resortach, wicepremier, a od 1953 do 1954 premier Włoch, przewodniczący Zgromadzenia EWWiS w latach 1954–1956.
Życiorys Ukończył nauki ekonomiczne i handlowe na Uniwersytecie Turyńskim. W latach 20. działał we Włoskiej Partii Ludowej. Pracował jako rewident i audytor, zajmował się publicystyką gospodarczą, angażował się w działalność organizacji gospodarczych. Na początku lat 30. został wykładowcą na macierzystej uczelni. Aby móc wykonywać dotychczasowy zawód, zapisał się do Narodowej Partii Faszystowskiej. W 1943 podjął współpracę z ruchem oporu oraz tworzoną wówczas Chrześcijańską Demokracją.
W 1946 został wybrany do zgromadzenia konstytucyjnego, w którym zasiadał do 1948. Następnie przez 20 lat do 1968 był posłem do Izby Deputowanych I, II, III i IV kadencji. W 1954, po śmierci Alcide De Gasperiego, został przewodniczącym Zgromadzenia Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, stanowisko to zajmował do 1956.