W latach 1945–1946 był głównym brytyjskim prokuratorem podczas procesu norymberskiego. W 1945 oskarżał Williama Joyce’a i Johna Ameryego w procesie o zdradę. Oskarżał również w sprawie o ujawnianie sekretów bomby atomowej Związkowi Radzieckiemu przeciwko Klausowi Fuchsowi i Alanowi Nunnowi Mayowi, a także w sprawie o morderstwo przeciwko Johnowi Haighowi. W 1948 reprezentował rząd przez trybunałem Lynskeya powołanego do zbadania spraw korupcji wśród ministrów i służby cywilnej. W 1951 przez krótki czas był przewodniczącym Zarządu Handlu.

Shawcross był w 1957 jednym z założycieli stowarzyszenia prawników JUSTICE, zajmującego się prawami człowieka i reformami prawa, oraz do 1972 był jego pierwszym przewodniczącym. W 1958 zrezygnował z zasiadania w Izbie Gmin. 14 lutego 1959 otrzymał jeden z pierwszych nadanych w Wielkiej Brytanii parostw dożywotnich i jako baron Shawcross zasiadł w Izbie Lordów. W latach 1965–1985 był kanclerzem Uniwersytetu Sussex. Po 1981 poparł Partię Socjaldemokratyczną po jej secesji z Partii Pracy.