Kościół Sainte-Anne-de-la-Butte-aux-Cailles – katolicka świątynia w stylu neoromańskim w Paryżu, w 13 okręgu.
Historia Na miejscu kościoła od 1840 r. znajdowała się kaplica pod wezwaniem św. Marcela, którą od 1848 r. nazywano "kaplicą generała Bréa" ku pamięci dowódcy wojskowego zabitego w pobliżu w czasie dni czerwcowych. Obiekt ten nie nastarczał jednak potrzebom szybko rozwijającej się dzielnicy i musiał zostać rozbudowany. Także kierujący przebudową Paryża baron Hausmann wypowiadał się na temat konieczności budowy kolejnego monumentalnego kościoła. Plany te jednak nie zostały zrealizowane w czasach II Cesarstwa.
W 1892 r. udało się, dzięki prywatnym ofiarodawcom, poszerzyć działkę budowlaną na terenie obecnego kościoła, a w 1894 r. rozpocząć zasadnicze prace według projektu Prospera Bobina. Kościół w stanie surowym został poświęcony w kwietniu 1896 r., chociaż prace trwały w najlepsze. W 1897 r. zdecydowano o rozbiórce starej kaplicy, a rok później zakończono prace nad fasadą (wieże były gotowe dopiero w 1900 r.). Głównymi dobroczyńcami świątyni byli Lombartowie, właściciele fabryki czekolady, co sprawiło, że kościół nadal bywa określany "czekoladową fasadą", zaś dwie wieże obiektu noszą ich imiona - Juliusz i Honoryna.